Żyję z pozoru w bezpiecznym miejscu. Czuję jednak ciągłe zagrożenie. Nadchodzi ono ze strony tych stworów, których wszędzie pełno. Nazywam je potworami, ponieważ tak mi się jawią i zawsze tak było. Nie ma z resztą w przyrodzie bardziej zdradliwego i morderczego zwierzęcia. Wyglądem przypominają mnie, ale nie są tym samym. Na samym czubku mają wielką kulę, a w jej środku znajdują się dwie kolejne, mniejsze. Poza tym dysponują innymi bulwami na całym ciele. Są szorstkie w dotyku i często pokryte włosiem. Wydają dzikie, piskliwe dźwięki, które są jednocześnie bardzo irytujące i przerażające. Zasiedlają cała Ziemię. Jest wiele filmów, które dobrze oddają ich niecną naturę. Ja postanowiłem wybrać pochodzący z 2008 roku obraz "Mamma Mia!". Jest to dzieło, które opowiada o pewnej nieodpowiedzialnej samicy potwora, która się rozmnaża. Efektem tego rozmnażania jest pomiot. Po jakimś czasie on również chce się rozmnażać. Wcześniej pragnie jednak poznać swego współkreatora. Wszystko to rozgrywa się na jednej z greckich wysepek w rytm muzyki zespołu ABBA. Są to na pewno zalety filmu. Cała reszta wzbudza jednak mój niepokój. Tak samo z resztą, jak każda istota pełna wigoru i energii. Grozę budzą przede wszystkim ich rytuały, wśród których naczelną rolę zajmuje taniec. Jest to bardzo dziwna czynność, którą trudno wytłumaczyć. Zwłaszcza dla kogoś spętanego chronicznym wstydem jawi się ona jako prawdziwe Himalaje rozbestwienia. W "Mamma Mia!" dużo jest tego tańca, jak również śpiewania. Ogólnie film tryska pozytywnymi wibracjami i radością życia oraz jak na porządną komedię romantyczną przystało, wszystkie problemy rozwiązują się tu jakby same i nikt nie cierpi. Nosi zatem spory potencjał do straszenia i jako taki powinien być postrzegany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz